هر پاییز خاطرات یک سال پیش برگ برگ میشه وجلوی چشمات به زمین میریزه وتو میمونی ویک دنیا خاطرات رفته  تا بهار فقط چند ماه فرصت باقیه وتوبا نگاه کردن به آینده به درختی فکر می کنی  که تا سبز شدن چند قدم فاصله دارد.....

 وافسوس عده ای از ما در یک کیک وچند شمع که هر سال تعدادش بیشتر میشه دنبال اثبات بودنمون هستیم !

 چقدر سخته هی با خودت بجنگی . چقدر سخته یه دقیقه امیدوار باشی و خوشحال و یک لحظه ناراحت و غمگین . آره همین دو لحظه. لحظه که می گم یعنی کمترین زمان ممکن . چقدر فاصله ی خوشی و ناراحتی کمه

ممکن از حرفام هیچی نفهمی ٬ اصلا ممکن بگی چه حرفای مسخره ای ٬ اصلا مهم نیست و مهم اینه که حرفام خودم رو آروم می کنه . از جمله بندی خسته شدم ٬ اصلا می دونی چیه ؟ دوست ندارم جمله بگم . می خوام تمام نوشتم بشه کلمه ٬ کلمه ٬ کلمه . چشمام رو ببندم و دلم هوای هر چی رو می کنه همون رو بنویسم ٬ اصلا می خوام فریاد بکنم ٬ بی دلیل و بی جهت . مثل دیوونه ها . چرا ؟؟؟؟؟؟ ... نمی دونم . اصلا همیشه اینجوری بوده ٬ مهم این نبوده کسی حرفام رو بفهمه ٬مهم این بوده خودم بفهمم چی دارم می گم .

خدایا ... سرم درد می کنه ٬ از بس حرف شنیدم گوشم خسته شده . تازگی دلم تنگ شده . تنگ یه جای دنج و خلوت . خلوت خلوت . تا بشینم نگاه کنم ٬ بخندم ٬ بخندم ٬ بخندم ٬ گریه کنم ٬ بخندم ٬ گریه کنم ٬ دق کنم  یه جا دور از همه ی آدما.

 گاهی اینقدر از دست خودم عصبانی میشم که می خوام گلوم رو بگیرم و تا جائی که عقده ی فراموشی دارم فشار بدم .

خدایا از این همه سوال خسته ام . از این همه بی تفاوت رد شدن از کنار تابلوهای بزرگ علامت سوال حالم به هم می خوره .

اینجا چه خبره ؟چرا حرف هیچ کسو نمی فهمم  ؟؟

گاهی آرزو می کنم هیچی نداشتم ٬ هیچ چیز ٬ هیچ چیزی که حواسم رو پرت کنه. هیچ کس من رو نمی شناخت ٬ تا ازم توقع خنده و حرف داشته باشه تا مجبور باشم کاری کنم یا اونی باشم که نمی خوام

خدایا می دونم با نا امیدیم از من نا امید می شی اما دست خودم نیست. دیگه نمی تونم.از زندگی کردن خسته ام از همه چی خالی شدم . نمی دونم چم شده تحمل هیچ کسو ندارم . چرا اینطوریم؟ چرا نمی تونم مثل اطرافیانم باشم ؟چرا تلاشی که اونا دارن در من مرده ؟

چی می شه که بعضیا می تونن از این دنیا برن کسی می دونه ؟؟؟

حرفام پرت و پلا زیاد داشت قاطی کردم  خیلی وقت بود اپ نکرده بودم این روزا حوصله ی خودمم ندارم چه برسه به وبلاگ آپ کردن اصلا شاید این بلاگو ببندم مثل خودم بی مصرفه .

از دوستای عزیزمم ممنون که سرزدید و نظر دادید .

همیشه می گفتم : " من و سکوت ؟؟؟؟    محال است  ..... سکوت ٬ عین زوال است .... سکوت یعنی مرگ ! ..... سکوت ٬ نَفس رضایت ..... سکوت ٬ عین قبول است .... سکوت ـ که در زمینه ی اشراق اتصال به حق ـ در این زمانه نزول است .

سکوت ٬ یعنی مرگ.

کجایی ای انسان ؟        عصاره ی عصیان

چگونه مسخ شدی        با سکوت خو کردی

تو ای فریده ی هر آفریده بر تو چه رفت ؟      کز آفریده ی خود ٬ از خدای بی همتا

به لابه مرگ مفاجاة آرزو کردی ؟   (مصدق)